மௌனத்தின் மொழி

சென்னையின் அந்தப் பரபரப்பான மாலை வேளையில், தி.நகர் பேருந்து நிறுத்தத்தில் மழையோடு சேர்ந்து காத்திருந்தான் கதிர். பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு அவளைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற பதற்றம் அவன் முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அவள் வந்தாள். அதே மெல்லிய நடை, அதே அமைதியான கண்கள். ஆனால், பழைய துள்ளல் அந்த முகத்தில் இல்லை. அவள்தான் நிலா.

"எப்படி இருக்க கதிர்?" 

 நிலாவின் குரலில் ஒருவித நடுக்கம்.

"ம்ம்... ஏதோ போகுது. நீ?" என்று கேட்ட கதிர், அவளது இடது கையில் இருந்த அந்த மோதிரத்தைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள் ஒரு நிமிடம் கலங்கிப் பின் மறைந்தது.

இருவரும் ஒரு காபி ஷாப்பில் அமர்ந்தார்கள். வெளியே மழை வேகம் எடுத்தது.

"அன்னைக்கு நான் உன்கிட்ட சொல்லாமலே போனதுக்கு ஒரு காரணம் இருந்தது கதிர்," என்று ஆரம்பித்தாள் நிலா. 

"என் அப்பாவோட உடல்நிலை, குடும்பச் சூழ்நிலை... என்னால எதையும் மீறி வர முடியல."

கதிர் மென்மையாகச் சிரித்தான்.

 "எனக்குத் தெரியும் நிலா. நீ என்னைக் காதலிச்சது உண்மைன்னா, நீ என்னை விட்டுப் போனதுக்கும் ஒரு நியாயமான காரணம் இருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும். அதான் இன்னைக்கு வரைக்கும் நான் யாரையும் தேடிப் போகல."

நிலாவின் கண்கள் கலங்கின.

 "ஆனா இப்போ காலம் கடந்துடுச்சு கதிர். நான் வேறொருத்தருக்குச் சொந்தமாகிட்டேன். உன் வாழ்க்கைய ஏன் எனக்காக வீணாக்கின?"

கதிர் அவளது கைகளை மெல்லத் தொட்டான். 

"வாழ்க்கை வீணாகல நிலா. உன்னைப் பிரிஞ்ச இந்த பத்து வருஷமும், உன்னோட நினைவுகள் கூடத் தான் நான் வாழ்ந்தேன். சில காதல்கள் சேர்றதுல ஜெயிக்காது, ஆனா அழியாம இருக்கறதுல தான் ஜெயிக்கும்."

வெளியே மழை நின்றது. இருவரும் விடைபெறும் நேரம் வந்தது.

"இனி நாம சந்திப்போமான்னு தெரியல கதிர். என்னை மன்னிச்சிடு," என்றாள் நிலா.

"மன்னிப்பு எதுக்கு நிலா? உன்னை நினைச்சு அழறதுலயும் எனக்கு ஒரு சந்தோஷம் இருக்கு. பத்திரமா போயிட்டு வா," என்று சொல்லிவிட்டு கதிர் நடக்கத் தொடங்கினான்.

திரும்பிப் பார்க்காமல் நடந்த கதிரின் நிழலில், நிலாவின் கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன. சில காதல்கள் பிரிவில் முடிவதில்லை, அவை மௌனத்தில் வாழ்கின்றன.