நிலவே நீயடி

​கோயம்புத்தூரின் இதமான மாலை நேரத்தில், அந்தப் பழைய நூலகத்தின் ஜன்னலோரம் அமர்ந்திருந்தாள் நிலா. அவள் கையில் ஒரு பழைய கவிதைப் புத்தகம் இருந்தது. பக்கங்களைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு காய்ந்த பாரிஜாதப் பூவும், அதற்கு அடியில் ஒரு சிறிய காகிதத் துண்டும் கீழே விழுந்தன.

​அதில் கிறுக்கலாக ஒரு வரி எழுதப்பட்டிருந்தது: "தேடிக் கிடைப்பதல்ல காதல், தொலைந்துபோய் கண்டெடுப்பது."

​அதே நேரம், நூலகத்தின் இன்னொரு பகுதியில் பழைய வரைபடங்களை ஆய்வு செய்துகொண்டிருந்தான் கதிர். அவன் ஒரு புகைப்படக் கலைஞர். ஊர் ஊராகச் சுற்றி மறைந்திருக்கும் அழகைப் படம்பிடிப்பதே அவன் வேலை. தற்செயலாக நிலா அமர்ந்திருந்த இடத்தைக் கடந்தபோது, அவள் அந்தக் காகிதத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை கவனித்தான்.

​"அது என்னுடையது என்று நினைக்கிறேன்," என்றான் கதிர் மென்மையாக.

​நிலா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். கதிரின் கண்களில் ஒரு தேடல் இருந்தது. "இந்தக் கவிதை உங்களுடையதா?" எனக் கேட்டாள் நிலா.

​"இல்லை, அது என் தாத்தா எழுதியது. அவர் தேடிய ஒரு தேடல் இன்னும் முடியவில்லை. அதைத் தான் நான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்," என்றான் கதிர்.

​மெதுவான பிணைப்பு

​அடுத்தடுத்த நாட்களில் அவர்கள் அடிக்கடி அந்த நூலகத்தில் சந்தித்தனர். கதிர் தனது பயணங்களைப் பற்றிப் பேசினான்; நிலா தான் எழுதும் கதைகளைப் பற்றிப் பகிர்ந்துகொண்டாள்.

​ஒருநாள் கதிர் கேட்டான், "உன் கதையில் வரும் நாயகன் ஏன் எப்போதும் தனிமையிலேயே இருக்கிறான்?"

​நிலா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள், "தனிமை என்பது வெறுமை அல்ல கதிர், அது நமக்கான ஒரு உலகம். அங்கே தான் நாம் உண்மையாக இருக்கிறோம்."

​கதிர் அவளைப் பார்த்தான். அந்த நொடி, அவர்களுக்குள் ஒரு மெல்லிய இழை உருவானது. வார்த்தைகளை விட மௌனம் அதிகம் பேசத் தொடங்கியது. கோவையின் சிறுவாணி சாரலிலும், மருதமலை அடிவாரத்திலும் அவர்கள் பல மாலை நேரங்களைச் செலவிட்டனர்.

​ஒரு சிறு பிரிவு

​திடீரென கதிருக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. இமயமலையின் அடிவாரத்தில் உள்ள ஒரு கிராமத்தைப் பற்றி ஆவணப்படம் எடுக்க அவன் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

​"நான் போய்விட்டு வருகிறேன் நிலா," என்றான் கதிர்.

​"போயிட்டு வாங்க," என்று மட்டும் சொன்னாள் நிலா. அவள் கண்களில் இருந்த வருத்தத்தை அவனால் உணர முடிந்தது. ஆனால், ஒருவரையொருவர் "காதலிக்கிறேன்" என்று சொல்லிக்கொள்ளவில்லை. அந்த உணர்வு சொல்லப்படாத கவிதையாகவே இருந்தது.

​மூன்று மாதங்கள் கடந்தன. கதிரிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை. நிலா அதே நூலகத்தில், அதே ஜன்னலோரம் அமர்ந்து காத்திருந்தாள். அவள் எழுதிய கதையின் நாயகன் இப்போது தனிமையில் இல்லை, அவன் ஒரு பெண்ணின் நினைவுகளில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான்.

​அழகான சங்கமம்

​ஒரு மழை பெய்த மாலைப் பொழுது. நிலா நூலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தபோது, அங்கே மழையில் நனைந்தபடி கதிர் நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் கையில் ஒரு பெரிய புகைப்படம் இருந்தது.

​அதை நிலாவிடம் காட்டினான். அது அந்த நூலக ஜன்னலோரம் அவள் அமர்ந்திருந்த முதல் நாள் புகைப்படம். அதற்கு அடியில் கதிர் எழுதியிருந்தான்:

​"தேடிக் கண்டடைந்த தேவதை நீ!"

​நிலாவின் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. "ஏன் இவ்வளவு தாமதம்?" எனக் கேட்டாள்.

​"நீ சொன்ன தனிமையை ரசிக்கப் பழகினேன் நிலா. ஆனால், அந்தத் தனிமையிலும் உன் நினைவுகள் மட்டும் தான் என்னோடு இருந்தது. இப்போது புரிகிறது, என் தேடல் முடிந்துவிட்டது," என்றான் கதிர்.

​மழை வேகம் எடுத்தது. ஆனால், அவர்களுக்கு அது ஒரு பொருட்டாகத் தெரியவில்லை. உலகமே மௌனமாக இருக்க, இரு இதயங்கள் மட்டும் அன்பால் ஒன்றிணைந்தன.