சிறகின் சத்தியம்

அரு

சிறகின் சத்தியம்

1. வாக்கு மொழிந்த சிறுவன்

சோலைக்கிராமத்தில் ஒரு விசித்திரச் சிறுவன் இருந்தான். பெயர் கோகிலன். அவனுக்குப் பறவைகளின் மொழி புரியும். ஆனால் அவனால் பாடவே முடியாது. அவனுடைய குரல் கரகரப்பு, சில சமயம் காக்கையைப் போலிருக்கும். ஊரார் சிரிப்பார்கள். ஆனால் பறவைகள் சிரிப்பதில்லை. ஏனெனில், கோகிலன் ஒருநாள் அவற்றிடம் சொன்னான்:

“உங்கள் சிறகுகளை நான் காக்கும் வரை, உங்கள் சத்தியத்தை நான் மீறமாட்டேன்.”

அதுவே அவனது சிறகின் சத்தியம்.

2. சின்னக் குயிலின் சத்தியப் பிரச்சனை

ஒரு நாள், காயம் பட்டுச் சிறகுகளுடன் சின்னக் குயில் கோகிலன் முன் விழுந்தது. அதன் கூடு ஊரின் நடுவே இருந்த பழைய ஆலமரத்தில் இருந்தது. அதில் நான்கு முட்டைகள்.

“கோகிலா, மனிதர்கள் ஒரு சத்தியத்தை மீறிவிட்டார்கள்,” என்று சின்னக் குயில் கதறியது.

“என்ன சத்தியம்?” என்றான் கோகிலன்.

“இந்த மரம் வெட்டப்படக்கூடாது என்று உங்கள் முன்னோர்கள் சத்தியம் செய்திருந்தார்கள். இன்று காலை ஒரு மனிதன் சிவப்புக் கோடு வரைந்தான். நாளை வெட்டப் போகிறார்கள். என் குஞ்சுகள் இறந்துவிடும். நான் கடைசிப் பாடும் பறவை. என்னால் பாட முடியாவிட்டால், இந்த ஊரின் சத்தியமே இறந்துவிடும்.”

கோகிலன் சட்டென்று எழுந்தான். “நான் என் சத்தியத்தைக் காப்பாற்றுகிறேன்.”

3. உடைந்த சத்தியங்கள்

கோகிலன் முதலில் ஊர்த் தலைவர் முத்தையாவிடம் ஓடினான்.

“மரத்தை வெட்ட வேண்டாம்! அது ஒரு சத்தியத்தின் மரம்!”

முத்தையா சிரித்தார்: “சத்தியத்தை வயிற்றில் போட்டுக் கொள்ள முடியுமா? அங்கே ஒரு ஹோட்டல் வருகிறது. அதுதான் புதிய சத்தியம்.”

அடுத்து, விவசாயி கருப்பன். “சத்தியத்துக்கு விலை உண்டா, கோகிலா?” என்று கேலி செய்தான்.

பள்ளி மாணவர்கள் கூடச் சிரித்தனர். “இவன் பறவைகளோடு சத்தியம் செய்துகொண்டானாம்!”

ஒவ்வொரு மனிதனும் தனக்கென ஒரு சத்தியத்தை மீறிக் கொண்டிருந்தான். வாக்குறுதிகள் உடைந்து கிடந்தன. ஆனால் கோகிலன் ஒன்றை உணர்ந்தான் – சிறகுகள் ஒருபோதும் பொய் சொல்வதில்லை.

4. சிறகின் எழுத்து

அன்று இரவு, கோகிலன் தன் அறையில் உட்கார்ந்தான். சின்னக் குயில் அவன் தோளில் அமர்ந்திருந்தது. கோகிலன் ஒரு தாளில் எழுதினான்:

“சிறகுகளின் சத்தியம் இதுதான்:

பறவை பறப்பதற்காகவே பிறக்கிறது.

மனிதன் நேசிப்பதற்காகவே பிறக்கிறான்.

ஒரு மரம் வெட்டப்பட்டால், ஒரு சத்தியம் இறக்கிறது.

நமக்குள் எத்தனை சத்தியங்கள் இறந்துவிட்டன?

இன்னும் ஒன்றாவது உயிர் பிழைக்கட்டும்.”

இதை அவன் இணையத்தில் பதிவேற்றினான். “சிறகின் சத்தியம்” என்று தலைப்பிட்டான்.

5. உலகின் பதில்

அந்தக் கதை ஒரு தீப்பொறியாய்ப் பரவியது. பிரேசிலில் ஒரு சிறுமி தன் தாயிடம் சொன்னாள்: “நாமும் ஒரு மரத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.” ஜப்பானில் ஒரு முதியவர் தன் தோட்டத்தில் குயிலுக்குக் கூடு கட்டினார். ஆப்பிரிக்காவில் ஒரு பழங்குடி மக்கள், “நாங்கள் எங்கள் முன்னோர்களின் சத்தியத்தை மீண்டும் நிலைநாட்டுகிறோம்” என்று குரல் கொடுத்தனர்.

அதிகாலை 5 மணிக்கு, கோகிலனின் வீடு மக்கள் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டது. கையில் மெழுகுவர்த்தி, உதடுகளில் சத்தியம்.

“நாங்கள் மரத்தை வெட்ட விடமாட்டோம். இது எங்கள் சிறகின் சத்தியம்.”

6. மரம் நிற்கிறது

மரத்தை வெட்ட வந்த தொழிலாளர்கள் பார்த்து வியந்துபோனார்கள். மரத்தைச் சுற்றி ஆயிரக்கணக்கான கைகள் இணைந்திருந்தன. அந்தக் காட்சியைக் கண்ட ஹோட்டல் முதலாளி, தானே முன்வந்து, “இந்த மரத்தை நானே காப்பாற்றுகிறேன். இங்கே ஒரு பறவைகள் சரணாலயம் கட்டுகிறேன்” என்றான்.

சின்னக் குயில் தன் கூட்டுக்குத் திரும்பியது. நான்கு முட்டைகளும் பாதுகாப்பாக இருந்தன. சில நாட்களில், நான்கு குஞ்சுகளும் கண்விழித்தன. அவை பறக்கக் கற்றுக்கொண்ட நாளில், சின்னக் குயில் கோகிலன் தோளில் அமர்ந்து, உலகின் இனிமையான பாட்டைப் பாடியது.

7. கோகிலனின் சத்தியம்

கோகிலன் கண்கள் குளமாயின. அவனால் பாட முடியாது. ஆனால் அவன் வாய் திறந்தான். ஒரு கரகரப்பான, காக்கை போன்ற குரல் வெளிப்பட்டது. ஆனால் அந்தக் குரலில் இருந்தது – உடையாத சத்தியத்தின் ஒலி.

சின்னக் குயில் சொன்னது:

“கோகிலா, நீ சொன்ன சத்தியத்தைக் காத்தாய். இனி, உன் குரல் எப்போதும் என் பாட்டுடன் கலந்திருக்கும்.”

இன்றும் அந்த ஆலமரம் நிற்கிறது. அதன் அடியில் ஒரு கல்வெட்டு:

“சிறகின் சத்தியம் – இங்கே ஒரு சிறுவன் தன் வாக்குக்காக உலகையே மாற்றினான்.”

முற்றும்