வைகை இரவு

வைகை இரவு

ஒரு இரவு கதை · நதிக்கரையில்

◆ தொடக்கம்

இரவு கனத்திருந்தது. வைகை நதி மெல்லிய சலசலப்போடு ஓடிக்கொண்டிருந்தது — கரையிலிருந்த கற்களை வருடிக்கொண்டு, நிலவின் வெளிச்சத்தை நீரில் கலைத்துக்கொண்டு. மதுரை நகரம் ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது; ஆனால் மாடசாமி மட்டும் கரையோரம் நின்று வானை நோக்கினான்.

அவன் கையில் ஒரு பழைய துணி மூட்டை. உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று அவனுக்கே சரியாகத் தெரியாது — சில ஆண்டுகள், சில கனவுகள், நிறைய நஷ்டங்கள். நதிக்கரை மண் அவன் கால்களில் குளிர்ந்திருந்தது.

◆ குயிலின் குரல்

அப்போது — ஒரு குரல். தூரத்தில் ஒரு மரத்தில் அமர்ந்திருந்த குயில் கூவியது. இரவு நேரத்தில் குயில் பாடுவது அசாதாரணம்; ஆனால் அந்த இரவு எல்லாமே சற்று வேறாக இருந்தது.

அந்த ஒலி நதியின் மேல் பரவியது — நீரில் கலைந்து, கரையில் நடந்து, மாடசாமியின் நெஞ்சில் போய் அமர்ந்தது. அவன் இல்லாமல் நின்றான். மூட்டையை கீழே வைத்தான்.

"ஒரு பறவை இந்த இரவில் ஏன் பாடுகிறது?" என்று அவன் மனசுக்குள் கேட்டான். ஆனால் பதில் தேட வேண்டியதில்லை — குயிலின் குரலே பதிலாக இருந்தது.

"இருள் இருக்கும்போதும் பாடலாம்" என்று சொல்வதுபோல்.

◆ லக்ஷ்மி

நதிக்கரையில் சற்று தூரத்தில் ஒரு விளக்கு எரிந்தது. ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள் — லக்ஷ்மி. அவளின் கையில் மண் அகல் விளக்கு; அதன் ஒளி நீரில் நடனமாடியது. அவள் நதியில் ஒன்றை விடுவதற்காக வந்திருந்தாள் — ஒரு வேண்டுதல், ஒரு நன்றி, அல்லது ஒரு விடைபேற்று — அவளுக்கே சரியாகத் தெரியாது.

மாடசாமி:

"இந்த நேரத்தில் தனியா?"

லக்ஷ்மி:

"நதி ஒருபோதும் தனியா இல்லை. அதோட இருக்கிறவங்களும் தனியா இல்லை."

மாடசாமி அவளைப் பார்த்தான். அவள் சொன்னது எளிமையாக இருந்தது; ஆனால் அந்த இரவின் இருளில் அது ஒரு தீபம்போல் ஒளிர்ந்தது.

◆ நதியோரம்

அவர்கள் இருவரும் நதிக்கரையில் அமர்ந்தனர். குயில் இன்னும் பாடிக்கொண்டிருந்தது — இப்போது சற்று மெதுவாக, தாலாட்டுபோல். வைகை அவர்களின் பேச்சையும் கேட்கும்படி மெல்லிசைத்துக்கொண்டிருந்தது.

மாடசாமி தன் கதையை சொன்னான் — நிலத்தை விட்டு, ஊரை விட்டு, கனவுகளை விட்டு வந்தவன். லக்ஷ்மி கேட்டாள். கேட்கும்போது அவள் முகத்தில் அனுதாபம் மட்டுமில்லை — புரிதல் இருந்தது. ஏனென்றால் அவளும் ஒரு கரையிலிருந்து மறுகரை தேடுகிறவள்தான்.

லக்ஷ்மி:

"வைகை இங்கே பிறந்து கடலில் முடியுது. நாமும் எங்கேயோ பிறந்து எங்கேயோ போகிறோம். இடையில் இந்த இரவு மட்டும் நமக்கு சொந்தம்."

மாடசாமிக்கு ஏதோ ஒன்று தளர்ந்தது — நெஞ்சில் பல காலமாக இறுகிக் கிடந்த ஒன்று.

◆ விளக்கு

லக்ஷ்மி அகல் விளக்கை நதியில் மெதுவாக விட்டாள். அது நீரில் சிறிது தடுமாறி, பிறகு ஒரு திசையைப் பிடித்துக்கொண்டு மிதந்து சென்றது. அந்த சிறிய ஒளி இருளில் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது — தனியாக, ஆனால் தளராமல்.

மரத்தில் குயில் ஒருமுறை கூவியது. பிறகு அமைதியானது. நதி மட்டும் பேசிக்கொண்டிருந்தது.

மாடசாமி தன் மூட்டையை எடுத்தான். இப்போது அது கொஞ்சம் இலேசாக இருந்தது — உள்ளே உள்ளவை அதே, ஆனால் சுமக்கும் மனசு மாறியிருந்தது.

மாடசாமி:

"நன்றி."

லக்ஷ்மி:

"நதிக்கு சொல்லு. நான் வெறும் கரை."

◆ விடியல் நோக்கி

அவன் நடக்கத் தொடங்கினான். வைகை நதி பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. குயில் தூரத்தில் ஒரு முறை கடைசியாகப் பாடியது — இப்போது அது விடைபேற்றுபோல் ஒலித்தது.

கிழக்கில் வானம் சிறிது வெளுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. இரவு போகிறது. ஆனால் அந்த இரவு சொல்லிச் சென்றவை — மாடசாமியின் மனசில் நதியின் ஓட்டம்போல் என்றும் இருக்கும்.

வைகையில் மிதந்த விளக்கு இன்னும் எரிந்துகொண்டிருந்தது — நீரில், இருளில், தூரத்தில்.

“நதி ஒருபோதும் திரும்பி வரவில்லை —

ஆனால் அதன் ஓசை நெஞ்சில் தங்குகிறது.”

◦ வைகை இரவு · முடிவு ◦