மழைக்காக காத்திருந்த மரம்

மழைக்காக காத்திருந்த மரம்

தென்காசி மலைத்தொடரின் மடிப்பில், மேலச்சி என்ற சிறுகிராமம். அங்கே ஒரு முதிய விளா மரம். ஊரின் நடுவே, கோயில் முன்றிலில், கிளைகள் வானத்தை எட்டிப் பிடிக்கும் அந்த மரத்துக்கு வயது யாருக்கும் தெரியாது. தாத்தாவின் தாத்தா காலத்திலும் இருந்தது என்று சொல்வார்கள்.

அந்த மரம் மட்டும் இல்லை; அது ஒரு சாட்சி. ஊரில் பிறக்கும் குழந்தை முதல், இறக்கும் கிழவன் வரை அதன் நிழலில் ஒரு முறையாவது படுத்திருப்பான். திருமண நிச்சயதார்த்தம், வழக்கு விசாரணை, பஞ்சாயத்துக் கூட்டம் எல்லாம் அங்கேதான். மரத்தின் கீழ் ஒரு தட்டையான கல். அதில் உட்கார்ந்து ஊர்முனிசாமி வெற்றிலை போட்டுக்கொண்டே தீர்ப்புச் சொல்வார்.

ஆனால் அந்த வருடம், மழையே இல்லை.

சித்திரை மாதம் முதல் வெயில் கொளுத்தியது. வைகாசியில் வானம் தண்ணீரைக் கக்கும் என்று எதிர்பார்த்தார்கள். அங்கே ஒரு மேகமும் இல்லை. ஆனி மாதமும் வெறுமையாகக் கடந்தது. குளம் வற்றித் தரை வெடித்தது. வயல்களில் பசுமைக்குப் பதிலாக மஞ்சள் நிறப் புற்கள் தலையைத் தொங்கப் போட்டன.

மக்கள் கோயிலுக்குச் சென்று வேண்டினார்கள். மூலவருக்குப் பாலாபிஷேகம் செய்தார்கள். அம்மனுக்குக் குங்குமப் பூஜை நடத்தினார்கள். ஆனால் வானம் வெண்கலமாய் இருந்தது.

நாட்கள் கழிந்தன. கிணறுகள் வற்றின. ஊர்ப் பசுக்கள் மெலிந்து, அவற்றின் விலா எலும்புகள் தெரிந்தன. விவசாயிகள் தங்கள் கடன் பளுவில் நொந்தார்கள். சிலர் ஊரை விட்டே வெளியேறத் தொடங்கினார்கள்.

ஆனால் அந்த விளா மரம் மட்டும் எப்படியோ பசுமையாக இருந்தது. அதன் இலைகள் கருகவில்லை. அதன் விழுதுகள் தரையைத் தொட்டு மேலே எழுந்து புதிய தளிர்களை விட்டுக்கொண்டிருந்தன. ஊர் மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

“இது புண்ணிய மரம்,” என்றார் முனிசாமி.

“இதன் வேர்கள் எங்கோ பாதாளத்தில் ஊறுகின்றன.”

சின்னக் கிருஷ்ணன் என்கிற ஒரு சிறுவன். அவனுக்கு வயது பத்து. அவனுக்கும் அந்த மரத்துக்கும் ஒரு தனிப் பிணைப்பு இருந்தது. அவன் பிறந்தபோது அவனை மரத்தின் கீழ் வைத்துத் தாலாட்டியிருக்கிறார்கள். அவன் தாய் இறந்தபோது மரத்தின் கீழ் அவளை ஈமச்சடங்கு செய்திருக்கிறார்கள். அந்த மரத்தின் விழுதில் கட்டிய ஊஞ்சலில் அவன் ஆடியிருக்கிறான்.

மழை இல்லாத அந்தக் கோடைக் காலத்தில், சின்னக் கிருஷ்ணன் ஒரு நாள் மரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்திருந்தான். சுற்றிலும் வறண்டு கிடந்த நிலம். வெயில் நெற்றியைச் சுட்டது. திடீரென்று அவனுக்குத் தோன்றியது: மரம் ஏதோ சொல்ல முயல்வதுபோல் இருந்தது.

அதன் இலைகள் காற்றில்லாத வேளையிலும் சலசலத்தன. விழுதுகள் கண்களைப்போல் அசைந்தன.

“மரமே, நீ மட்டும் எப்படிப் பசுமையாக இருக்கிறாய்?” என்று கேட்டான் கிருஷ்ணன்.

பதில் இல்லை. ஆனால் அன்று இரவு அவனுக்கு ஒரு கனவு.

கனவில் அந்த மரமே ஒரு பெரிய முதியவராக நின்றது. முதியவரின் கண்களில் நீர் சுரந்தது.

“மழைக்காகக் காத்திருக்கிறேன், குழந்தாய்,” என்றார் அவர்.

“எனக்காக அல்ல. உங்களுக்காக.”

அவர் தொடர்ந்தார்:

“என் வேர்கள் கீழே பாதாள நீரைத் தொடுகின்றன. எனக்குப் பசி இல்லை. தாகம் இல்லை. நான் காத்திருப்பது மக்களுக்காக. ஆனால் மக்கள் என்னைக் கேட்பதில்லை.”

கிருஷ்ணன் விழித்தெழுந்தான். காலைப் பொழுதில் அவன் முனிசாமியிடம் ஓடினான்.

“முனிசாமி தாத்தா, மரம் சொன்னது. அது பேசுகிறது!”

முனிசாமி சிரித்தார்.

“மரம் பேசுமா? சித்தப்பிரமை குழந்தைக்கு.”

“ஆமாம். மழைக்காகக் காத்திருக்கிறது என்று சொன்னது. நாம் அதன் பேச்சைக் கேட்க வேணுமாம்.”

ஆனால் ஆச்சரியம் — அதே இரவில் ஒரு கிழவிக்கும், ஒரு இளைஞனுக்கும், ஒரு பெண்ணுக்கும் அதே கனவு வந்திருந்தது.

ஊரே பரபரத்தது.

முடிவில், மரத்தின் கீழேயே ஒரு இரவுக் கூட்டம் நடத்த முடிவு செய்தார்கள். முழு நிலவு இரவு. கிராமத்தார் அனைவரும் மரத்தைச் சுற்றி வட்டமாக அமர்ந்தனர். வெறும் நிலவொளி மட்டுமே.

நள்ளிரவு.

எங்கிருந்தோ ஒரு குளிர்க்காற்று வீசியது.

மரத்தின் இலைகள் சலசலத்தன.

விழுதுகள் அசைந்தன.

மரத்தின் நடுவே ஒரு ஒளிப்புள்ளி தெரிந்தது. அது மெதுவாக ஒரு மனித உருவமாயிற்று.

“நான் இங்கே நூறாண்டுகளாக இருக்கிறேன்,” என்றது அந்த உருவம்.

“என் பெயர் விளா. என்னை நட்டவன் யாரென்று உங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவன் ஒரு காரியத்துக்காக நட்டான் — மழையை வரவழைக்க.”

கூட்டத்தில் முனுமுனுப்பு எழுந்தது.

“என் வேர்கள் மண்ணுக்குள் மைல்கணக்கில் செல்கின்றன. அவை பாதாள நதிகளைத் தொடுகின்றன. அந்த நதிகள் தற்போது அடைபட்டுக் கிடக்கின்றன. உங்கள் குளத்தை வெட்டியபோது அந்தப் பாதையை அடைத்துவிட்டீர்கள். நான் அதை உடைக்க முயன்றும் முடியவில்லை. உங்கள் உதவி தேவை.”

“என்ன செய்ய வேண்டும்?” கேட்டான் கிருஷ்ணன்.

“குளத்தின் தென்கரையில் மூன்று முழ ஆழத்தில் ஒரு பெரிய கல் இருக்கிறது. அதை எடுத்தால் நீரோட்டம் திறக்கும். மேகங்கள் கூடும். மழை பெய்யும்.”

மறுநாள் காலையில் கிருஷ்ணனும் ஊரின் இளைஞர்களும் தோண்டத் தொடங்கினார்கள்.

மூன்று முழம் தோண்டியபோது — உண்மையிலேயே ஒரு பெரிய கருங்கல் இருந்தது.

அது குதிரை வடிவத்தில் இருந்தது.

ஐந்து பேர் சேர்ந்து தூக்கியபோது, கல்லுக்குக் கீழே ஒரு சுழி போல நீர் சுழன்றது.

மறுநாள் வானம் கருத்தது.

அடுத்த நாள் மேகங்கள் திரண்டன.

மூன்றாம் நாள் கொட்டித் தீர்த்தது.

நான்கு நாட்கள் தொடர் மழை.

குளம் நிரம்பியது.

வயல்கள் பசுமையடைந்தன.

மக்கள் விளா மரத்துக்குப் பூசை செய்தார்கள். அதன் விழுதுகளில் மஞ்சள் கயிறு கட்டினார்கள். அதன் அடியில் தீபமேற்றினார்கள்.

ஆனால் ஒரு இரவு — மரம் மீண்டும் கிருஷ்ணனின் கனவில் வந்தது.

இந்தமுறை முதியவர் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்.

“உனக்கு ஒன்று தெரியுமா, குழந்தாய்? அந்தக் கல்லை நானே போட்டேன்.”

“ஏன்?”

“ஏனெனில், நீங்கள் எதையும் எளிதாகப் பெற்றுவிட்டால் அதன் மதிப்பு தெரியாது. போராட்டத்தின் வழியாகவே மனிதன் பெரியவனாகிறான்.”

அவர் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“நான் மழையைத் தரவில்லை. நான் உங்களுக்குள் இருக்கும் மழையை வெளிப்படுத்தினேன்.”

கிருஷ்ணன் விழித்தபோது, சன்னல் வழியே மழைத்தூறல் அவன் முகத்தில் விழுந்தது.

அவன் புன்னகைத்தான்.

அன்று முதல் அந்த விளா மரத்தை ஊரார் “மழை மரம்” என்று அழைத்தார்கள்.

வறட்சி வந்தாலும் அவர்கள் மரத்தையே நாடிச் சென்றார்கள்.

அது அவர்களுக்குத் தண்ணீர் தரவில்லை.

ஆனால் நம்பிக்கை தந்தது.

ஒருவருக்கொருவர் கைகோர்க்கும் சக்தியைத் தந்தது.

ஆண்டுகள் சென்றன.

கிருஷ்ணன் பெரியவனானான்.

ஒருநாள், அவனும் அந்த மரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்திருந்தபோது, ஒரு சிறுவன் வந்து கேட்டான்:

“மரம் உண்மையில் பேசுமா, மாமா?”

கிருஷ்ணன் சிரித்தான்.

“இப்போது அதன் வேர்கள் பேசுகின்றன. அதன் இலைகள் பேசுகின்றன. அதன் நிழல் பேசுகிறது. கேட்கத் தெரிந்தால் எல்லாமே பேசும். கேட்கத் தெரியாவிட்டால், கல் கூட ஊமைதான்.”

மரம் இன்னும் அங்கேயே நின்றது.

மழைக்காகக் காத்திருந்தது.

ஆனால் உண்மையில், மனிதர்கள் மழையைப் போல ஒருவர்மீது ஒருவர் பொழியும் அன்புக்காகக் காத்திருந்தது.