கண்ணாடியில் பிம்பம்

கண்ணாடியில் பிம்பம்

சின்னஞ்சிறு கிராமம். அங்கே ராஜு என்ற இளைஞன். அவனுக்கு வயது இருபத்தைந்து. கிராமத்தில் யாராவது கஷ்டப்பட்டாலும், அதற்குக் காரணம் ராஜுதான் என்று அவன் நினைப்பான். வயலில் நெல் பயிரிடவில்லையா? அது அண்டை வீட்டு சுந்தரத்தின் சூனியம். கிணற்றில் தண்ணீர் வற்றிப்போனதா? அது மேலூர் மாரியப்பனின் மந்திரம். எதற்கும் அவனுக்குப் பிறர்மேல் பழி சுமத்துவதில் ஆசை.

ஒருநாள் அவன் மாட்டுக்கொட்டிலில் காலை வைத்தான். காலடியில் ஏதோ உருண்டது. குனிந்து பார்த்தான் - ஒரு சிறு கண்ணாடித் துண்டு. அதை எடுத்து ஒரு கம்பில் பொருத்தி, சுவற்றில் மாட்டிவைத்தான். "இப்போதாவது எனக்கு நல்ல நாள் பிறக்குமா?" என்று முணுமுணுத்தான்.

மறுநாள் காலை, கண்ணாடியைப் பார்த்தான். பிம்பத்தில் அவன் முகமே தெரிந்தது. கோபமும், பொறாமையும், வெறுப்பும் நிறைந்த முகம். பதறிப்போனான். "என்னை யாராவது சபித்துவிட்டார்கள்!" என்று கதறினான்.

ஊர்ப்பெரியவர் முத்துவிடம் ஓடினான். முத்து சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்: "தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா, ராஜு. கண்ணாடியில் நீ பார்ப்பது உன் முகம்தான். உன் சொந்த எண்ணங்கள்தான். இந்த உலகில் உனக்குக் கேடு விளைப்பவனும் நன்மை செய்பவனும் நீயே. உன் சிந்தனைகளை மாற்று, அப்போது உலகமே மாறும்."

ராஜு சிந்தித்தான். அன்று முதல் அவன் பிறர்மேல் பழிபோடுவதை நிறுத்தினான். கோபத்தைக் குறைத்துக் கொண்டான். மெல்ல மெல்ல அவன் வாழ்க்கையும் புன்னகைக்கத் தொடங்கியது. கண்ணாடிப் பிம்பமும் இப்போது மலர்ந்த முகத்தைக் காட்டியது.

"உண்மைதான் - நல்லதும் கெட்டதும் பிறர் தருவதல்ல; நம் எண்ணங்களின் பிரதிபலிப்பே" என்று உணர்ந்தான் ராஜு.