விவாகரத்து

விவாகரத்து

கோர்ட்டு ரூம் 14-ன் கதவு மூடப்பட்டது. அந்த பழுப்பு நிற கதவுக்கும், தன் மனசுக்கும் என்னதான் தொடர்பு என்று புரியாமல் பிரியா வெறித்துப் பார்த்தாள். கையில் இருந்த வெள்ளைக் காகிதம் - இனி அவள் வாழ்க்கை என்னும் புத்தகத்திலிருந்து கார்த்திக்கின் பெயர் நீங்கியதற்கான சான்று. மூன்றே நொடிகளில் ஒரு திருமணத்தைக் கலைத்துவிட்டனர். ஐந்து வருடங்கள், கண்ணீர், சண்டைகள், சமரசங்கள் - எல்லாம் ஒரு கையொப்பத்தில் முடிந்தன.

வெளியே வந்ததும் குளிர்ந்த காற்று முகத்தில் அறைந்தது. மழை தூறலாய் தொடங்கியிருந்தது. குடை எடுக்க மறந்துவிட்டாள். இல்லை, அவசரத்தில் வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பும் பொழுது எதையோ மறந்தது போல இருந்தது. அது குடைதானா, இல்லை தன் இருபத்தியிரண்டாம் வயதில் அந்த மஞ்சள் நிறப் புடவையில் நாணத்துடன் நின்ற நானா என்று தெரியவில்லை.

"பிரியா, நான் உன்னை வீட்டில் விட்டுட்டுப் போறேன்," கார்த்திக் அவள் பின்னால் வந்தான். குரலில் எந்த வெறுப்பும் இல்லை. ஒரு அன்னியனின் அக்கறை.

"வேண்டாம்," என்று தலையசைத்தாள். "ஆட்டோ பிடிச்சுக்கறேன்."

"சரி." அவன் தயங்கி நின்றான். கைகளை சட்டைப் பைக்குள் போட்டுக்கொண்டு. அந்தப் பழக்கத்தை அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அவனுக்கு நிச்சயமற்ற நிலையில் உணர்வது என்றால் இப்படித்தான் கைகளை மறைத்துக்கொள்வான். ஒருமுறை அவள் அவனிடம் சொல்லியும் இருந்தாள் - "நீ எதையாவது பதுக்கற மாதிரி இருக்கு," என்று. அன்று சிரித்துவிட்டான். இன்று அவன் எதைப் பதுக்குகிறான்? தன் கண்ணீரையா?

"அப்போ... பை," சொல்லிவிட்டு வேகமாக நடந்தான். இந்த மழைக்கு நடுவே இனி ஓட வேண்டியதில்லை, அவனைப் பிடிக்க. அவளுக்கு பிடிக்கும் மழை, அவனுக்கும் பிடிக்கும். ஆனால் ஒன்றாக மழையில் நனைந்து நிற்கும் நாட்கள் முடிந்துவிட்டன.

---

ரஜினி காலிங் என்று மொபைல் ஒலித்தது. "டேய், எப்படி இருக்கே? எல்லாம் முடிஞ்சுதா?" குரலில் பதற்றம்.

"முடிஞ்சுது ரஜினி. இப்ப அபார்ட்மென்ட் போய் சாமான்களை எடுத்துக்கணும். சாயங்காலத்துக்குள்ள காலி பண்ணிடச் சொல்லிட்டாங்க."

"நானும் வரட்டுமா?"

"வேண்டாம். நானே செஞ்சுக்கறேன்."

அவள் சமையலறையில் முதன் முதலில் அழுத நினைவு வந்தது. புதுப் பெண்ணாக வந்து, கார்த்திக்கின் அம்மா செய்துவைத்த குழம்பில் மிளகு அதிகமிருந்ததால், "ப்யார்" வைக்க மறந்து விட்டாளோ என்று சந்தேகப்பட்டாள். ஆனால் அதை வெளியே சொல்லத் துணியாமல், மூக்கும் கண்ணும் சிவந்து அமர்ந்திருந்தாள். கார்த்திக் வந்து, "என்ன முகத்தை இழுத்துக்கிட்டு?" என்றான். சொன்னாள். உடனே ஒரு கிளாஸ் தண்ணீரில் ஒரு ஸ்பூன் சர்க்கரை போட்டுக் கொண்டு வந்து, "இது போதும்," என்றான். அந்தச் சிறு செய்கைக்காக அவனை எவ்வளவோ நேசித்தாள்.

ஆனால் காதல் போதுமா? அவனுடைய மவுனங்களுக்கு மத்தியில் அவள் குரல் மெல்ல மெல்லக் கரைந்துபோனது. டிவி முன் உணவு சாப்பிடும் பழக்கம், விடுமுறை நாட்களில் மொபைலில் மூழ்கிவிடுவது, 'எப்படி இருந்தேன்?' என்ற அவள் கேள்விக்கு 'சரிதான்' எனும் ஒரே வார்த்தை. ஒவ்வொரு நாளும் தன் மீதான அவனது கவனம் குறைவதை உணர்ந்தாள். அவனோ, "உனக்கு எதில் பிரச்சனையோ அது உன் மனசுலதான். நான் எதுவும் மாத்தலையே," என்றான்.

ஆம், அவன் மாறவில்லை. அவளும் மாறவில்லை. மாறியது அவர்களுக்கிடையேயான வெற்றிடம். அது நாளும் பெரிதாகிக்கொண்டே போனது. சண்டையின் உச்சக்கட்டத்தில் ஒருநாள், "இனி வாழ முடியாது" என்று சொல்லிவிட்டாள். அவன் "சரி" என்றான். அந்த 'சரி' அவளைத் தூக்கியெறிந்தது.

---

மூன்று பெட்டிகளில் அவளுடைய ஐந்து வருடங்கள் அடங்கின. மஞ்சள் புடவை ஒரு மூலையில். கார்த்திக் கொடுத்த முதல் பிறந்தநாள் பரிசு - அந்த சில்வர் வளையல். புத்தகங்கள், காலணிகள், சமையல் பாத்திரங்கள். ஒரு டப்பாவில் அவனுக்காக எழுதி வைத்திருந்த காதல் கடிதங்கள். இவற்றையெல்லாம் எடுத்துச் செல்ல முடியுமா? மனசு சுமந்துகொண்டிருக்கும் சுமை போதாதா?

அறை காலியானதும், கார்த்திக் சோபாவில் உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவளைப் பார்க்கவில்லை. எங்கோ தொலைவில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

"ஜாக்கிரதையா போ," அவன் சொன்னான். இவ்வளவு நாள் இல்லாத ஒரு கனிவு அந்த வார்த்தைகளில் இருந்தது.

"நீயும்," என்றாள் பிரியா. கதவை நோக்கி நடந்தாள். பின்னிருந்து ஒரு குரல், "பிரியா...".

திரும்பினாள்.

"ஒண்ணுமில்லை. போ."

அவனுக்குள் ஏதோ வெடித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவன் வெளியே காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அதுதானே அவர்களின் பிரச்சனையும். அதிகம் பேசாமல், அதிகம் காட்டிக்கொள்ளாமல், உள்ளுக்குள் எதையோ அடக்கிக்கொண்டே இருப்பது.

தெருவில் நின்று, கடைசியாக அந்த வீட்டைப் பார்த்தாள். மூன்றாவது மாடி, ஜன்னல் வழியாக வெளிச்சம். ஒருமுறை, மழையில் நனைந்து வந்த அவளை உள்ளே இழுத்து, தன்னுடைய சட்டையைப் போட்டு, தலையைத் துடைத்தவன் அங்கேதான் இருக்கிறான். ஆனால் இனி அவனுக்காக அவள் ஜன்னல் திறந்து வைக்க மாட்டாள். அவனும் இனி அவள் இருட்டில் திரும்பி வரும் நேரம் பார்த்து காத்திருக்க மாட்டான்.

ஆட்டோவில் ஏறிக்கொண்டாள். "எங்க போணும் மேடம்?"

"அம்மா வீட்டுக்கு" என்றாள். அம்மா 'சொன்னேனே' என்று அழுவார். அப்பா மவுனமாய் இருப்பார். தங்கை 'நல்லது' என்பாள். அவர்களுக்கெல்லாம் இது ஒரு செய்தி. அவளுக்கோ, இது ஒரு முடிவு மட்டுமல்ல, ஒரு தொடக்கம்.

மழை நின்றுவிட்டது. தெருவோரத்தில் நின்ற ஒரு வயதான பெண்மணி, ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துச் சிரித்தார். ஏன் என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை, எத்தனையோ விவாகரத்துகளைப் பார்த்தவரோ? அல்லது, எத்தனையோ துன்பங்களுக்கு மத்தியிலும் வாழ்க்கை அழகானது என்று சொல்லவோ?

கார்த்திக் விட்ட கடைசி பார்வை மனதில் இருந்தது. வெறுப்பில்லை. கோபமில்லை. ஒரு பெருமூச்சு. அவன் தோற்றுப்போயிருந்தால், அவளும் தான். ஆனால் இனி யாரும் யாருக்காகவும் தோற்க வேண்டியதில்லை. இருவரும் வெவ்வேறு கரைகளை நோக்கிப் பயணிப்பதற்கான அனுமதி கிடைத்திருக்கிறது.

"வாழ்க்கை என்பது ஒரு தொடர்கதை. சில பாத்திரங்கள் விடைபெறுகின்றன. கதை முடிவதில்லை" - என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள் பிரியா.

அவள் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது. காரணம் இல்லாத புன்னகை அல்ல. ஒரு புதிய ஆரம்பத்தின் மெல்லிய எதிரொலி அது.