இரண்டாவது சிரிப்பு

மழை நாளின் வண்ணங்கள்

அன்று காலை சாளரம் திறந்தபோது, வானம் முழுவதும் கருமேகங்கள் திரண்டிருந்தன.

எண்பது வயது கோவிந்தசாமி தன் பழைய நாற்காலியில் அமர்ந்து, கையில் வெதுவெதுப்பான காபி கோப்பையை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். ஐம்பது வருடங்களாக அவர் இந்த வீட்டில் வாழ்ந்திருந்தார் — மனைவி, பிள்ளைகள், சிரிப்புகள், சண்டைகள் என எல்லாமே இந்த சுவர்களுக்குள் இருந்தன. இப்போது சுவர்களில் படங்கள் மட்டுமே இருந்தன.

திடீரென்று கதவு தட்டப்பட்டது.

கதவைத் திறந்தபோது, வெளியே ஒரு சிறுமி நின்றிருந்தாள். ஏழெட்டு வயது இருக்கும். முடி முழுவதும் நனைந்திருந்தது. கையில் ஒரு ஓட்டை குடை.

"தாத்தா, என் பேப்பர் போட் மழையில் மூழ்கிடுச்சு," என்று அவள் சொன்னாள். குரலில் அழுகை இல்லை — வெறும் உண்மை மட்டுமே.

கோவிந்தசாமிக்கு ஏன் என்று தெரியவில்லை, நெஞ்சு ஒரு கணம் விம்மியது.

"உள்ளே வா," என்றார்.

அவர் அவளுக்கு டவல் கொடுத்தார். சூடான பால் கொடுத்தார். பிறகு அடுக்களையில் இருந்த பழைய நியூஸ்பேப்பரை எடுத்து மேஜையில் விரித்தார்.

"உன் பெயர் என்ன?"

"அனுஷா."

"அனுஷா, படகு மடிக்கத் தெரியுமா?"

அவள் தலையை அசைத்தாள்.

கோவிந்தசாமி மெதுவாக தாள் மடிக்க ஆரம்பித்தார். விரல்கள் முன்பு போல் வேகமாக இல்லை, ஆனால் நினைவு மறக்கவில்லை. ஐம்பது வருடம் முன் தன் மகனுக்காக மடித்த அதே படகு.

அனுஷா வாயை திறந்தபடி பார்த்தாள்.

படகு தயாரானது. வெள்ளை, சுத்தமான, கம்பீரமான படகு.

இருவரும் வீட்டு முன் தேங்கியிருந்த மழை நீரில் அந்த படகை மிதக்கவிட்டார்கள். அது ஆட்டமாட்டாமல் சென்றது.

அனுஷா கைதட்டினாள்.

கோவிந்தசாமி அன்று நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு சிரித்தார் — வயிற்றில் இருந்து வரும் சிரிப்பு.

மழை இன்னும் பெய்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் இப்போது அது வேறுமாதிரி ஒலித்தது.

சில நேரங்களில், ஒரு மூழ்கிய படகு வேறொரு படகை உலகிற்கு அனுப்புகிறது.