பூட்டு

அருண் தனது தாத்தாவின் பழைய வீட்டிற்கு வந்தான். நகரத்தின் இரைச்சலில் இருந்து விலகி, கிராமத்தின் அமைதியான சூழலில் இருந்த அந்த வீடு, காலத்தின் சுவடுகளைத் தாங்கி நின்றது. வீட்டின் ஒரு மூலையில், துருப்பிடித்துப் போன ஒரு பழைய இரும்புப் பூட்டு கிடந்தது. அதன் மீது படிந்திருந்த தூசியும், காலத்தின் அடையாளங்களும் அருணுக்கு எந்த ஈர்ப்பையும் தரவில்லை. “இது ஒரு பழைய குப்பை” என்று மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.

அப்போது, தாத்தாவின் நீண்டகால நண்பரான கருப்பன் மாமா அங்கு வந்தார். அவரது முகம் சுருக்கங்களால் நிறைந்திருந்தாலும், கண்களில் ஒருவித அமைதியும் ஞானமும் குடியிருந்தன. அந்தப் பூட்டைக் கண்டதும், கருப்பன் மாமாவின் முகத்தில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது. “என்ன அருண், இந்தப் பூட்டைக் கண்டதும் உனக்கு என்ன தோன்றுகிறது?” என்று கேட்டார்.

அருண் அலட்சியமாக, “மாமா, இது ஒரு பழைய பூட்டு. துருப்பிடித்துப் போயிருக்கிறது. இதிலென்ன இருக்கிறது?” என்றான். கருப்பன் மாமா மெதுவாகத் தலையசைத்து, “ஒவ்வொரு பூட்டிற்கும் ஒரு கதை உண்டு அருண். சில பூட்டுகள் பொருட்களைப் பாதுகாக்கின்றன, சில நினைவுகளைப் பாதுகாக்கின்றன, சில இதயங்களைப் பாதுகாக்கின்றன. இந்தப் பூட்டு உன் தாத்தாவுடையது. இது ஒரு முக்கியமான ரகசியத்தைப் பூட்டி வைத்திருக்கிறது” என்றார்.

அருண் ஆச்சரியத்துடன் கருப்பன் மாமாவைப் பார்த்தான். “ரகசியமா? என்ன ரகசியம் மாமா?” என்று கேட்டான். கருப்பன் மாமா, “சில பூட்டுகள் திறக்கப்படாமலேயே இருப்பது நல்லது. அவற்றின் ரகசியங்கள் அப்படியே இருக்கட்டும்” என்றார். ஆனால் அருணுக்குள் ஒரு ஆர்வம் தொற்றிக்கொண்டது. தாத்தாவின் பழைய டைரியைத் தேடினான். சில பக்கங்களில், அந்தப் பூட்டு பற்றிய குறிப்புகள் இருந்தன. “என் அன்புக்குரியவளுக்கு எழுதிய கடிதம், இந்தப் பூட்டுக்குள் பத்திரமாக இருக்கிறது” என்று தாத்தா எழுதியிருந்தார்.

அருணின் மனம் குழப்பமடைந்தது. தாத்தா யாருக்குக் கடிதம் எழுதினார்? என்ன கடிதம் அது? கருப்பன் மாமாவிடம் சென்று டைரியைக் காட்டினான். கருப்பன் மாமா புன்னகைத்து, “உன் தாத்தா, உன் பாட்டிக்கு எழுதிய காதல் கடிதம் அது. அவர்கள் வாழ்க்கையின் முக்கியமான தருணங்கள், அன்பு, தியாகம் என எல்லாமே அதில் இருக்கும்” என்றார்.

அருண் அந்தப் பூட்டைத் திறக்க விரும்பினான். ஆனால் அது ஒரு கடினமான பூட்டு. பல முயற்சிகளுக்குப் பிறகும் அது திறக்கவில்லை. கருப்பன் மாமா, “இந்த மாதிரி பூட்டுகளுக்கு ஒரு சிறப்பு திறவுகோல் தேவை அருண். அது வெறும் இரும்புத் திறவுகோல் அல்ல, அது அன்பின் திறவுகோல்” என்றார். பின்னர், தனது பையிலிருந்து ஒரு சிறிய, பழமையான திறவுகோலை எடுத்து, பூட்டின் துளையில் செருகி, மெதுவாகத் திருகினார். ஒரு சிறிய ‘கிளிக்’ சத்தத்துடன் பூட்டு திறந்தது.

பூட்டுக்குள் ஒரு பழைய, மஞ்சள் நிறக் கடிதம் இருந்தது. அருண் அதை மெதுவாக எடுத்துப் படித்தான். அது தாத்தா தனது பாட்டிக்கு எழுதிய காதல் கடிதம். அதில் அவர்களின் இளமைக்கால நினைவுகள், சண்டைகள், சமாதானங்கள், ஒருவருக்கொருவர் அளித்த ஆதரவு, தியாகங்கள் என அனைத்தும் எழுதப்பட்டிருந்தன. அருணின் கண்கள் கலங்கின. அந்தக் கடிதத்தில் இருந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அன்பு, பாசம், அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றின் ஆழத்தை உணர்த்தியது.

அருண் நெகிழ்ந்துபோய், “மாமா, இது வெறும் பூட்டு இல்லை. இது ஒரு குடும்பத்தின் அன்பு, நினைவுகள் மற்றும் வரலாற்றின் குறியீடு” என்றான். கருப்பன் மாமா புன்னகைத்து, “சரியாகச் சொன்னாய் அருண். சில பூட்டுகள் திறக்கப்படும்போதுதான் அவற்றின் உண்மையான அழகு வெளிப்படும். இப்போது நீ உன் தாத்தாவின் அன்பை உணர்ந்துவிட்டாய்” என்றார். அருண், தாத்தாவின் நினைவுகளைப் போற்றி, அந்தப் பூட்டையும் கடிதத்தையும் பாதுகாப்பதாக முடிவு செய்தான். அந்தப் பூட்டு, அவனுக்கு வெறும் ஒரு பழைய இரும்புத் துண்டு அல்ல, அது அன்பின், நினைவுகளின், உறவுகளின் அழியாத அடையாளமாக மாறியது

பூட்டு