சங்கமம்

 சங்கமம்....

ஹைதராபாத்தின் தென்கிழக்கே முப்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் சிற்றூர் பாப்பிரெட்டிபள்ளி. அங்கே தெலுங்கும் தமிழும் பின்னிப் பிணைந்த ஒரு மொழி பேசப்படுகிறது. சிவராம் அந்த ஊரில் பிறந்து வளர்ந்தவன். இப்போது கூர்கா மென்பொருள் நிறுவனத்தில் மூத்த மென்பொருள் பொறியாளர். ஆனால் மூன்று மாதங்களுக்கு முன், மேலாளரிடம் சண்டை போட்டு ராஜினாமா செய்துவிட்டான்.

"என்ன செய்யறது சார்? இருக்குற வேலைல மனசு இல்லை. கொரோனா காலத்துல ஊருக்கு வந்தேன். அப்புறம் இங்கயே இருக்கணும்னு தோணிச்சு," என்று ரகு ரெட்டியிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

ரகு ரெட்டி பக்கத்து நிலத்தில் விவசாயம் செய்பவர். நெல், மக்காச்சோளம், மிளகாய்... எதைப் பார்த்தாலும் நட்புடன் பேசும் குணம்.

"சிவராம்! நீ பொறியாளர். எங்களுக்கு ஒரு உதவி பண்ணலாமா?" என்றார் ரெட்டி.

சிவராமுக்கு சிரிப்பு வந்தது. "என்ன ரெட்டி அவர்களே?"

"மழைத் தண்ணீரைப் பத்திரமா சேமிக்கணும். குளம் வெட்டினால் மண் பொருளாதாரமில்லை. உங்க மென்பொருள் பொறியியல். அதில் என்ன பண்ணலாம்?"

இதற்குள் அஞ்சலி வந்தாள். அவள் விவசாயப் பட்டதாரி. ஊருக்குப் புதுசு. ஆனால் ஒரு வருடத்திலேயே தெலுங்கு-தமிழ் கலந்த பேச்சில் வல்லவராகி விட்டாள்.

"ஐயா, மழைநீர் சேகரிப்புக்கு ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரியை உருவாக்கலாம். மண் வகை, மேற்பரப்பு, மழை அளவு - இவற்றையெல்லாம் வைத்து எங்கே குளம் வெட்டணும்னு காட்ட முடியும்," என்றாள்.

சிவராமுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. "நீங்கள் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கணும்னு நினைத்தேன்."

"இல்லை ஐயா. என் தாத்தா விவசாயி. நானும் அந்த வழியிலதான் வரணும்னு விரும்பினேன். ஆனால் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தலாம்னு படித்தேன்."

---

ஆஷாட மாத மழை துவங்கிய நாள். கருமேகங்கள் வேங்கடாசலத்தைப் போல எழும்பின. சிவராம் தன் லேப்டாப்பை எடுத்து வந்தான். அஞ்சலி மண்ணின் ஈரப்பத உணரிகளைக் களத்தில் பொருத்தியிருந்தாள். ரகு ரெட்டி ஏழு ஏக்கர் நிலத்தில் நாற்று நட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

திடீரென்று புயல் வேகமாக அடிக்கத் தொடங்கியது. மின் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. இருட்டில் சிவராமின் லேப்டாப் பேட்டரியில் இயங்கியது. "ரெட்டி அவர்களே! இந்தத் தரவுகள் சொல்றது, நம்ம பண்ணைக்குத் தென்கிழக்கு மூலையிலதான் குளம் வெட்டணும்னு!" என்று கத்தினான்.

"அப்படியே! அப்படியே வெட்டுவோம்!" என்று மழையிலேயே கையை உயர்த்தி அதட்டினார் ரெட்டி.

அஞ்சலி ஓடி வந்தாள். "ஐயா, இந்த உணரிகள் காட்டுவதைப் பார்க்கும் போது, இந்த மழை நாலு நாள் நிற்கும். இப்பவே வெட்ட ஆரம்பித்தால், ஒரு வாரத்தில் குளம் தயாராகிவிடும்."

சிவராமுக்கு மனதில் ஒரு புத்துணர்ச்சி. "நான் கூர்கா கம்பெனியில் வேலை செய்தேனே, அங்க ஹைதராபாத் தரப்பில் ஒரு நீர் மேலாண்மைக் கருவிகள் இருந்தன. அதை இங்கே விவசாயத்துக்கு மாற்றியமைக்கலாமா?"

ரகு ரெட்டி முகம் மலர்ந்தார். "நீ பொறியாளர்! நான் உனக்கு 3 ஏக்கர் நிலத்தைத் தருகிறேன். நீ சோதனை செய். அஞ்சலி உனக்கு வேளாண் தரவுகளைத் தருவாள்."

மழை வேகமாகப் பெய்தது. மூவரும் பனியனின் கீழ் நின்று பேசினார்கள். அந்தப் பேச்சில் தொழில்நுட்பமும், நிலத்தின் மணமும், விதையின் நம்பிக்கையும் கலந்திருந்தன.

---

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து. மழைக்குப் பின் வந்த வெயில். சிவராம் உருவாக்கிய 'வர்ஷா' என்ற செயலி மூலம் பாப்பிரெட்டிபள்ளி மற்றும் சுற்று 12 கிராமங்களும் குளம் வெட்டும் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தன. முதல் மழையிலேயே குளங்கள் நிரம்பின. நெல் முளைத்துக் குனிந்தது.

ஒரு மாலையில், மீண்டும் சின்ன மழை தூறலுடன் வந்தது. சிவராமும் அஞ்சலியும் ரகு ரெட்டியின் வராண்டாவில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

"ஏன் சிவராம், நீ திரும்ப நகரத்துக்குப் போகணும்னு நினைக்கிறியா?" கேட்டார் ரெட்டி.

"இல்லை ரெட்டி அவர்களே. இங்கு ஒரு புது செயலியை உருவாக்கி முடித்துவிட்டேன். அடுத்தது, பயிர் விளைச்சலை முன்கணிக்கும் மாதிரி. மழை காலத்துக்கு முன்னாடி முடித்துவிடணும்."

அஞ்சலி சிரித்துக் கொண்டே காபி குடித்தாள். அவள் கையில் ஒரு குறிப்பேடு - அதில் தெலுங்கு எழுத்துக்களைத் தமிழில் 'வர்ஷா செயலி' என்று எழுதியிருந்தது. சிவராம் பார்த்துவிட்டு, "இந்த 'வர்ஷா' செயலியை நாம் 'மழைத்துளி' என்று பெயர் மாற்றலாமா? தெலுங்குக்கும் தமிழுக்கும் நடுத்தரமாக இருக்கும்."

மூவரும் சேர்ந்து சிரித்தார்கள். மழைத்தூறல் அவர்கள் சிரிப்புடன் கலந்து, புதிய தொடக்கத்தின் மண்ணை நனைத்தது.

---

முற்றும்