கண்களால் ஒரு காதல்

சொல்லப்படாத மழைக் காதல்

கோவையில் அக்டோபர் மாதம். தொடர்ந்து மூன்றாவது நாளாகப் பெய்து கொண்டிருந்தது மழை.

பெரியார் அறிவு உலக நூலகத்தின் மெழுகு மேஜையில் அமர்ந்திருந்தான் ராம். கையில் ஒரு புத்தகம் - அதன் பக்கங்களைத் தாண்டும் போது கண்கள் வேறொரு பக்கம் தானாகவே நகர்ந்தன.

ஜன்னலருகே, சற்றே சாய்ந்து புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தாள் காயத்ரி. அவள் கையில் தேவதேவனின் 'காதல் அவர்களுக்கு மட்டும்' நாவல். ஆனால் அவள் கண்கள் புத்தகத்தில் இல்லை. அவள் பார்வை ஜன்னல் கண்ணாடியில் படும் ராமின் பிம்பத்தில்.

ராமும் அதை உணர்ந்தான். ஆனால் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

---

அன்று மாலை, மழை இன்னும் ஓயவில்லை. நூலகம் மூடும் நேரம். இருவரும் வெளியே வந்தார்கள். பேருந்து நிறுத்தத்தில் ஒரே கூட்டம். 7E எண்ணின் பேருந்து வந்தபோது, இருவரும் ஒரே நேரத்தில் ஏறினார்கள்.

பேருந்தில் இருக்கைகள் இல்லை. பக்கத்தில் பக்கத்தில் நின்றார்கள்.

பேருந்து ரேஸ்கோர்ஸ் பகுதியைக் கடந்தபோது, திடீரென ஒரு பிரேக். காயத்ரி சமநிலை இழந்து முன்னால் சாய்ந்தாள். அவள் கை ராமின் தோளைப் பிடித்துக் கொண்டது.

அவன் கையும் தானாகவே அவள் முதுகின் பின்னே சென்று தாங்கியது.

"சாரி..." இருவரின் வாயிலிருந்தும் ஒரே நேரத்தில் வந்த சொல்.

மழைத் துளிகள் பேருந்தின் உடைந்த ஜன்னல் வழியே வந்து காயத்ரியின் முகத்தில் தெறித்தன. அவள் சிறு சிரிப்பு சிரித்தாள். ராம் தன்னுடைய ஜாக்கெட்டை அவள் பக்கமாகச் சற்றே நகர்த்தினான். வார்த்தையில்லை. ஆனால் அந்தச் சைகையின் பொருள் மழையில் நனைந்து தெளிவாயிற்று.

பேருந்து அவள் இறங்க வேண்டிய ஸ்டாப்பை நெருங்கியது. அவள் கைப்பையிலிருந்து ஒரு பேனா எடுத்தாள். ராமின் கையில் பிடித்திருந்த புத்தகத்தின் ஓரத்தில் ஏதோ எழுதினாள்.

இறங்கும் முன் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தாள். புன்னகை. பேருந்து நகர்ந்தது.

ராம் புத்தகத்தைப் புரட்டினான். அங்கே எழுதியிருந்தது:

"7E-யில் நாளையும் சந்திப்போமா?"

அவன் பதில் எழுதுவதற்குள் பேருந்து தூரம் சென்றுவிட்டது. ஆனால் அவன் முகத்தில் முதல் முறையாக ஒரு காதலின் அடையாளம் - கன்னத்தில் மழைத் துளியைப் போல் குழிவிழும் சிரிப்பு - மலர்ந்தது.

அவன் இதுவரை சொல்லாத ஒன்றை அன்று முதல் முறையாக உணர்ந்தான். சொற்களைத் தாண்டியும் ஒரு உரையாடல் சாத்தியம் என்பதை.

மறுநாள், 7E பேருந்து புறப்படும் நேரம் - மாலை 5:45. மழை தூறல். ராம் கையில் அதே புத்தகத்துடன் முதல் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். அவள் இறங்கும் ஸ்டாப்பைத் தாண்டும் போதே, ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தான்.

அவள் நின்று கொண்டிருந்தாள். அதே பை. அதே புன்னகை.

பேருந்து நின்றது. அவள் ஏறினாள். அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.

புத்தகத்தின் அதே பக்கத்தில், அவன் எழுதியிருந்தான்:

"ஆமாம். நீங்கள் யார்?"

அவள் பேனாவை எடுத்தாள். "காயத்ரி" என்று எழுதினாள்.

"ராம்" என்று அவன் எழுதினான்.

பிறகு நீண்ட நேரம் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தார்கள். பேருந்து ஜன்னல் வழியே மழை கோடு கோடாக விழுந்து கொண்டிருந்தது.

சட்டென்று காயத்ரி எழுதினாள்: "உங்களுக்கு காதல் என்றால் என்ன?"

ராம் நேராக அவள் கண்களைப் பார்த்தான். பேனாவை எடுத்தான். எழுதினான்:

"இப்போது பேருந்தில் ஜன்னல் வழியே விழும் மழைத்துளிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய். நான் உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சொற்கள் இல்லாமலேயே இந்த நொடி முழுவதையும் உணர முடிகிறது. அதுதான் காதல்."

அவள் புத்தகத்தை மூடினாள். சிரித்தாள்.

இறங்கும் நேரம் வந்தது. எழுந்தாள். திரும்பிப் பார்த்தாள். "நாளைக்கும் சந்திப்போம். நேரடியாகப் பேச ஆசைப்படுகிறேன். காரணம்... இதுவரை சொல்லாத ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்."

பேருந்து நகர்ந்தது. ராம் ஜன்னல் வழியே அவள் போன திசையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

கையிலிருந்த புத்தகத்தில், அவள் எழுதிக் கொடுத்த முன்பக்க அட்டையைப் புரட்டினான். அங்கே ஒரு வரி:

"காதல் என்பது வார்த்தைகளில் துவங்குவதில்லை. மழையிலும், பேருந்துகளிலும், புத்தகத்தின் ஓரத்திலும்தான் துவங்குகிறது."

ராம் அன்று இரவு உறங்கவில்லை. மறுநாள் காலை 7E-யில் ஏறும் முன், தன் பதிலை அந்தப் புத்தகத்தின் கடைசிப் பக்கத்தில் எழுதிவைத்தான்:

"சொல்லாததைச் சொல்லவும், கேட்காததைக் கேட்கவும் மழையும் பேருந்தும் போதும். ஆனால் நீ நேரடியாகச் சொல்ல விரும்பும் அதே வார்த்தைகளை, நானும் சொல்லத் தயாராக இருக்கிறேன்."

கோவை மழை தொடர்ந்தது. காதல் வார்த்தைகள் இன்னும் பேருந்தை வந்தடையவில்லை. ஆனால் 7E பேருந்தின் முதல் இருக்கை, ஒவ்வொரு மாலையும் இரண்டு காதலர்களின் சொல்லப்படாத கதைகளுக்கு அமைதியான சாட்சியாக இருந்தது.

காதல் சொற்களைக் கேட்பதில்லை. அது இதயத் துடிப்பைக் கேட்கும். மழையைப் போல.