உன் நினைவுகளில் நான்

 "உன் நினைவுகளில் நான்..."

மாலை சூரியன் தெருவின் முடிவில் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தான். பழைய நகரத்தின் அமைதியான சாலையில், அர்ஜுனும் நந்தினியும் கைகோர்த்து நடந்தனர்.

"நாம் எப்போதும் இப்படி இருக்க முடியுமா?" என்று நந்தினி மெதுவாகக் கேட்டாள்.

அர்ஜுன் புன்னகைத்தான். "நேரம் மாறலாம்... சூழ்நிலை மாறலாம்... ஆனால் நான் உன்னை நேசித்த அந்த நொடி மட்டும் மாறாது."

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, வேலை காரணமாக அர்ஜுன் வேறு நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. தினமும் பேசிக் கொண்டிருந்த அவர்கள், காலத்தின் ஓட்டத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தூரமானார்கள்.

ஒருநாள், நந்தினி அவர்கள் முதன்முதலாக கைபிடித்து நடந்த அதே தெருவுக்குச் சென்றாள். அங்கே இருந்த பழைய கல்லில் அவர்கள் எழுதியிருந்த சிறிய வார்த்தைகள் இன்னும் அழியாமல் இருந்தன:

"காதல் என்பது கவிதையாக வர்ணித்தல் அல்ல... நீ என் மூச்சாகிறாய்..."

அதைப் பார்த்தவுடன் அவள் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அப்போது அவளது கைப்பேசி ஒலித்தது.

திரையில் அர்ஜுனின் பெயர்.

"நந்தினி... நான் திரும்பி வந்துவிட்டேன்," என்றான் அவன்.

அவள் சுற்றிப் பார்த்தாள். சாலையின் மறுபுறம், மாலை சூரிய ஒளியில் நின்று கொண்டிருந்தான் அர்ஜுன்.

பல மாதங்களின் தூரம் ஒரு நொடியிலே கரைந்தது.

அவன் அருகில் வந்து அவளது கையைப் பிடித்தான்.

"நினைவுகளில் மட்டும் அல்ல... இனி வாழ்க்கை முழுவதும் உன்னுடன் நான்."

அந்த மாலையில், சூரியன் மறைந்தாலும், அவர்களின் காதல் புதிதாய் உதித்தது. ❤️