இறுதிப் பூ

"இறுதிப் பூ"

மலை உச்சியில் ஒரு சிறிய குடிசை. அங்கு வாழும் முதியவர் சுந்தர். அவருக்கு 80 வயதாகிறது. அவரது மனைவி காமாட்சி 2 வருடங்களுக்கு முன் இறந்து போனார். அன்று முதல் சுந்தர் அந்தக் குடிசையில் தனிமையில் வாழ்கிறார். ஆனால் அவர் தனிமையில் இல்லை. ஏனெனில் அவருக்கு அருகில் ஒரு மாமரமும், அதில் கூடு கட்டிய குயிலும், வாசலில் மலர்ந்த முல்லைக் கொடியும் உண்டு.

ஒரு நாள் மாலை, அக்கம் பக்கத்து கிராமத்தைச் சேர்ந்த இளைஞன் கார்த்திக் மலை ஏறி வருகிறான். அவனுக்கு வயது 25. காதலில் தோல்வி அடைந்து, 'இனி காதலே வேண்டாம்' என்று முடிவெடுத்தவன்.

சுந்தரைப் பார்க்கிறான். "தாத்தா, தனியா இருக்கீங்க... பயமில்லையா?"

சுந்தர் சிரிக்கிறார்: "பயமேன்? இந்த மரமும், குயிலும், கொடியும் தான் என் கூட்டம். இவை எல்லாம் என்னோட பிணைப்போடுதான் இருக்கு."

கார்த்திக்: "அவற்றுக்கு உங்க மேல் அன்பு இருக்குன்னு நினைக்கிறீங்களா?"

சுந்தர்: "அன்பு என்பது பேசுவதற்கு மட்டுமில்லை கார்த்திக்... இந்த மரம் எனக்கு நிழல் தருது, குயில் எனக்குப் பாட்டுப் பாடுது, முல்லை மணக்குது. நானும் அவற்றுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுறேன், உரமிடுறேன். இது ஒரு பிணைப்பு. இதற்குப் பெயர் தான் அன்பு."

கார்த்திக்: "ஆனால் காதல்... அது வேற மாதிரி இல்லையா? அதுக்குள்ள தான் காமமும் வருமே?"

சுந்தர் கண்கள் சற்றே கனத்தன. சிறிது நேரம் மௌனம்.

"கேளுங்க கார்த்திக். எனக்கும் காமாட்சியும் 60 வருஷம் ஒண்ணா வாழ்ந்தோம். முதல் நாள் முதல் கடைசி நாள் வரை, அவ மீது எனக்கு காதல் இருந்தது. அது மெல்ல மெல்ல அன்பாய் மாறியது. ஆனால் காமம்... அது காதலின் ஒரு பகுதிதான். இளைய வயதில் அது உச்ச ரசனையாக இருக்கும். ஆனால் வயதான பின், அது இல்லாமலும் காதல் நிற்கும். காமாட்சியின் கடைசி மூச்சு வரை நான் அவள் கையைப் பிடித்திருந்தேன். அப்போது என் மனதில் இருந்தது காமமல்ல, அன்பு... ஒரு தூய பிணைப்பு."

கார்த்திக்கிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. "அப்படியானால் காமம் தேவையில்லையா?"

சுந்தர் மெல்ல எழுந்து முல்லைக் கொடி அருகில் சென்றார். ஒரு பூவைப் பறித்து கார்த்திக்கிடம் நீட்டினார்.

"இதோ பூ. இது மலர்ந்து மணக்கிறது. இது தான் காமம். ஆனால் இந்தப் பூவின் வேர்தான் அன்பு. வேரில்லாமல் பூ மலராது. பூ உதிர்ந்த பின், வேரில் இருந்து மீண்டும் பூ பிறக்கும். அது தான் காதல். காமம் ஒரு நிலையற்ற ரசனை. ஆனால் அன்பு நிலையானது. இருந்தாலும், காமம் இல்லாத காதல் குறைவு, காதல் இல்லாத காமம் விலங்கின் செயல்."

கார்த்திக் அந்தப் பூவை வாங்கினான். சுந்தரின் குரல் தொடர்ந்தது:

"இளைஞனே, நீ இப்போது காதல் தோல்வியில் இருக்கிறாய். ஆனால் ஒருநாள் நீ புரிந்து கொள்வாய். உலகில் உள்ள எல்லா உயிரினமும் ஏதோ ஒரு பிணைப்போடு வாழ்வதற்கு அன்பு ஒன்றே காரணம். அனுதினம் வாழ்வை அழகாக்கி ரசிக்க வைப்பது காதல் ஒன்றே. அந்தக் காதல் உனக்குள் மறுபடியும் பூக்கட்டும். அதன் ரசனையின் உச்சமாக காமமும் இருக்கும். ஆனால் அதையே முழுமையாக நினைத்து விடாதே."

சுந்தர் குடிசைக்குள் சென்று ஒரு பழைய ஓவியத்தை எடுத்தார். அது காமாட்சியின் இளம் வயது ஓவியம். "இவள் என் காதலி. இன்றும் என் மனைவிதான். பார், இவள் கண்களில் இன்னும் காமம் இருக்கிறதா? இல்லை, அன்பு மட்டுமே இருக்கிறது. அந்த அன்பு போதும் எனக்கு."

கார்த்திக் மலை இறங்கும் போது, சுந்தர் சொன்ன பூவை தன் நெஞ்சில் வைத்தான். அவனுக்குள் ஒரு புதிய புரிதல் வந்தது. காதல் என்பது கிட்டுவதற்கு அல்ல, அனுபவிப்பதற்கு என்று.

மறு நாள் காலை, அவன் மீண்டும் மலை ஏறி வந்தான் - தன் கையில் ஒரு கொடியின் விதையுடன். "தாத்தா, இதை நடலாமா? உங்களுக்குப் புதிய பிணைப்பு."

சுந்தர் கண்கள் பனித்தன. "அதை நடு, கார்த்திக். அதற்குப் பெயர் அன்பு."

முடிவு: காதல் என்பது ஒரு மலர்; அதன் வேரோ அன்பு. காமம் என்பது அதன் மணம் - நிலையற்றது ஆனால் இனிமையானது. வேரைப் பேணுபவனே நித்தியமான பிணைப்பைப் பெறுகிறான்.