பதியம் போட்ட காதல்

பதியம் போட்ட காதல் - சிறுகதை

ஸ்ரீ புஷ்பராஜ்

---

மழைக்காலம். பொள்ளாச்சியின் ஜாதிக்காய்த் தோட்டம் பச்சைப் போர்வையில் மூழ்கிக் கிடந்தது. மண்ணின் ஈரமணம் கமழ்ந்தது. மரங்களின் இலைகளில் மழைத்துளிகள் ஆடின. அந்தத் தோட்டத்தின் உரிமையாளரின் மகள் மீனாட்சி. பொள்ளாச்சிப் பொண்ணு. அவளுக்கு ஜாதிக்காய் என்றால் உயிர். தந்தையின் கையில் வளர்ந்தவள், நாற்று பதியம் போடும் கலையைத் தாய்ப்பாலுடன் குடித்தவள்.

ஒரு மழை நாளில், தோட்டத்துக்கு ஒரு விருந்தினர் வந்தான். பெயர் கணேஷ். கேரளாவின் இடுக்கி மாவட்டம், பட்டிக்காடு கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன். தன் சிறு தோட்டத்தில் ஜாதிக்காய் சாகுபடி செய்யக் கற்றுக்கொள்ளும் ஆசையில் வந்திருந்தான்.

முதல் நாள், மீனாட்சியின் தந்தை அவனுக்குப் பதியம் போடும் முறையைக் காட்டிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். மீனாட்சி அருகிலேயே நின்றாள். கணேஷ் கையில் ஒரு கத்திரியை வாங்கிக் கொண்டான். அவனுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. மீனாட்சி சிரித்துக் கொண்டே கத்திரியை வாங்கினாள்.

"பாருங்கோ... இப்படி 'V' வத்த மாதிரி வெட்டணுமோ? அப்பத்தான் ஒட்டு நல்லா ஒட்டிக்கும். இங்கே பாருங்கோ, இந்தக் கிளையில மொட்டு வந்திருக்கு, இதை ஒட்டு போடக் கூடாது. இளசாத் தாறு எடுக்கணும்."

அவள் பேசிய கோவைத் தமிழ் கணேஷின் காதுகளுக்கு இனிமையாக இருந்தது. அவளைப் பார்க்கும்போதே அவன் மனதில் ஏதோ இலேசான துள்ளல். அது மழைத்தூறல் காரணமா, அல்லது வேறு ஏதோ காரணமா என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை.

---

நாட்கள் சென்றன. மழை தொடர்ந்து பெய்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் தோட்டத்தில் சந்திப்பு. பதியம் போடுவது மட்டுமின்றி, ஜாதிக்காயின் பெருமை பற்றிப் பேசினார்கள்.

ஒரு நாள் மீனாட்சி சொன்னாள்:

"ஜாதிக்காய் சும்மா மசாலா இல்லை. இது ஒரு மருத்துவச் செடி. இதோட பொடி தூக்கமின்மையைப் போக்கும், செரிமானத்தை மேம்படுத்தும், மனசைச் சமமா வைக்கும். நோய் எதிர்ப்புச் சக்தியைக் கூட்டும். ஆனா அளவுக்கு மீறிட்டா நஞ்சாகும். எங்க அப்பா சொல்லுவாரு: 'மருந்தும் மிதக்கும் போதே நஞ்சாகும்' அப்படின்னு."

கணேஷ் பார்த்தான். மழையில் நனைந்த அவளுடைய முகம் ஒரு பச்சை ஜாதிக்காய் போல இருந்தது. பசுமையும், இளமையும், குணமும் கொண்டது.

---

ஒரு நாள், பதியம் போட்ட நாற்றுகளைச் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மீனாட்சி ஒரு நாற்றைக் கையில் எடுத்தாள்.

"பாருங்கோ, இதில ஒட்டு ஒட்டிக்கிட்டுது. ஆனா இதோட முடிஞ்சுபோச்சுனு நெனச்சுக்காதீங்கோ. பதியம் போட்டது போதாது. இனி இதுக்குப் பக்குவம் பாக்கணும்."

"என்ன பக்குவம்?" கணேஷ் கேட்டான்.

"மழை, வெயில், காற்று எல்லாத்தையும் தாக்குப்பிடிச்சு இந்தச் சின்ன நாற்று வளரணும். அதுக்கு நாம பொறுமையா இருந்து, நாளும் பாத்துக்கிட்டு இருக்கணும். ஜாதிக்காய்க்கு நல்ல காய் கிடைக்க ஏழு வருஷமாவது ஆகும். அதுக்குள்ள அடிக்கடி வந்து 'காய் வந்தாச்சா?' அப்படின்னு கேட்டுக்கிட்டே இருந்தாத் தொல்லையா இருக்கும்."

மழை சற்று கனமாகப் பெய்யத் தொடங்கியது. இருவரும் தோட்டத்துக் கொட்டகைக்குள் ஒதுங்கினார்கள். கணேஷ் மெதுவாகக் கேட்டான்:

"நீ... இதுவரை யாரையும் பத்திப் பேசலயில்ல... உங்க விருப்பம் என்ன?"

மீனாட்சி கீழே பார்த்துக் கொண்டே சொன்னாள்:

"எனக்கு ஒரு தோட்டம் வேணும். ஜாதிக்காய் மரங்கள் நிறைந்த தோட்டம். ஒரு நாள் அதில நான் நின்னு, மழையில நனைஞ்சு, காய்களைப் பறிச்சு... யாரோ ஒருத்தன் கையில அந்தக் காயைக் கொடுக்கணும். அவன் என்னோடவே வாழ்க்கையில பதியம் போட்டவனாயிருக்கணும்."

கணேஷுக்கு மனது படபடத்தது. ஆனால் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் அமைதியாக இருந்தான்.

---

மழைக்காலம் முடியும் தருவாயில், ஒரு நாள் கணேஷ் திரும்பிப் போகத் தயாரானான். மீனாட்சி அவனிடம் ஒரு ஜாதிக்காய் நாற்றை நீட்டினாள்.

"இந்த நாற்றை உங்க ஊர்ல நட்டு வளங்குங்கோ. ஒரு நாள்..."

"ஒரு நாள்?" கணேஷ் ஆவலுடன் கேட்டான்.

மீனாட்சி மழையில் நனைந்தபடியே சொன்னாள்:

"பாருங்கோ கணேஷ்... இந்த ஜாதிக்காய் நாற்றை இப்ப பதியம் போட்டுட்டோம். ஆனா அதோட முடிஞ்சுபோச்சுனு நெனச்சுக்காதீங்கோ. இதுக்கு இப்பத்தானே ஆரம்பம்.

ஜாதிக்காய்க்கு ஒரு காய் வரணும்னா ஏழு வருசமாவது ஆகும். அது வரைக்கும் இந்தச் சின்னம்மா மழையில நனைஞ்சு, வெயிலில காய்ஞ்சு, காத்துல அடிபட்டு நிக்கணும். அப்பத்தான் அதோட கருவில நறுமணமும், மருந்துக் குணமும் கட்டியிருக்கும்.

எங்க அப்பா சொல்லுவாரு: 'பதியமும் அப்படித்தான். அவசரப்பட்டா பலிக்காது. பக்குவம் பாத்து செய்யணும்.'

அதுமாதிரிதான்... நான் உங்களுக்கு ஒட்டுப் போட்டுட்டேன். இனி நீங்க இந்த நாற்று வளர்ந்து காய்க்கும் வரைக்கும் பொறுமையா காத்திருந்து, கண்ணுக்குக் கண்ணா பாத்துக்கிட்டு, சரியான பக்குவத்துல வந்து கேக்கணும். அப்பத்தான் இந்தக் காதலும் பூத்துக் குலுங்கும்.

மத்தபடி, நீங்க தினமும் வந்து 'காய் வந்தாச்சா?' அப்படின்னு கேட்டுக்கிட்டே இருந்தா... நானும் பத்தாது, ஜாதிக்காய் மரமும் பத்தாது. என்ன வச்சிக்குங்கோ?"

அப்படிச் சொல்லிவிட்டு, மழையில் நனைந்தவண்ணம் சிரித்துக் கொண்டே வீட்டை நோக்கி ஓடினாள்.

கணேஷ் அந்த நாற்றை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான். மழை அவன் கண்களை நனைத்தது. அது மழையா, கண்ணீரா என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

---

மூன்று வருடங்கள் கழித்து...

கணேஷின் கிராமத்தில், அவன் நட்ட ஜாதிக்காய் நாற்று இப்போது ஒரு சிறு மரமாக வளர்ந்திருந்தது. அது இன்னும் காய்க்கவில்லை. ஆனால் கணேஷ் ஒவ்வொரு மழைக்காலத்திலும் அந்த மரத்தின் அருகில் நின்று, பொள்ளாச்சியை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் பொறுமையாகக் காத்திருந்தான். அவன் கண்ணுக்குக் கண்ணாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஏனென்றால், பதியம் போட்ட காதலுக்குப் பக்குவம் பார்ப்பது எப்படி என்று மீனாட்சி அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருந்தாள்.

இன்னும் நான்கு வருடங்கள் காத்திருக்க வேண்டும். அவன் தயாராக இருந்தான்.

மழைக்காலத்தில் நடக்கும் கதைகள் மழையோடு முடிவதில்லை. மழைத்துளிகள் விழும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒரு புதிய பதியம் போடப்படுகிறது. பொருமையும், பக்குவமும், பொறுமையும் சேர்ந்தால், ஒரு நாள் காதல் ஜாதிக்காய் போல் மணக்கும்.

முற்றும்