தேவதை ரதம்

வாசிக்கும்போதே மழை, இசை, பேருந்தின் ஜன்னல், மண்ணின் வாசனை எல்லாம் கண்முன் வரும்.

---

📖 33A – தேவதை ரதம்

(ஒரு ரசனையான மழைக்காலச் சிறுகதை)

---

கோவை காந்திபுரம் பேருந்து நிலையத்தில் அப்போது மாலை ஐந்தேகால். வானம் கருநீல மையால் தீட்டப்பட்ட ஓவியம் போல இருண்டு, மின்மினிப் பூச்சிகள் மின்விளக்குகளைச் சுற்றி வட்டமிட்டன. மழைக்கு முந்தைய காற்று பூமியின் உயிர் மண்ணைச் சுமந்து வந்து, மனிதர்களின் மூக்கை உரசிச் சென்றது. பழைய ரோஸ் பேருந்து ஒன்று, அதன் சிவப்பும் நீலமும் கலந்த உடலில் மழைத்துளிகளின் முதல் தடயங்களுடன் வந்து நின்றது. அதன் முன் கண்ணாடியில், உயிரோட்டமாக ஒரு எண் பளிச்சிட்டது – 33A.

அதுதான் நான் தேடிய பேருந்து. என் கையில் ஒரு பழைய வாக்குமூலம் (Walkman), அதில் இளையராஜாவின் "என்னுள்ளில் என்னை" பாடல் சுருண்டு கிடந்தது. ஜன்னல் ஓர இருக்கையில் அமர்ந்ததும், மழை கொட்டத் தொடங்கியது. பேருந்தின் கூரை மீது 'தக்... தக்...' வென்று மழைத்துளிகள் தாளம் போட, டிரைவர் பேருந்தை உக்கடம் பக்கம் திருப்பினான்.

உக்கடம் மேம்பாலத்தில் பேருந்து ஏறியபோது, என் கவிதை நோட்புக் காலில் இருந்து நழுவி கீழே விழுந்தது. அதை எடுக்கக் குனிந்தபோது, பக்கத்து இருக்கையில் யாரோ அமர்ந்திருப்பதை உணர்ந்தேன். நிமிர்ந்து பார்த்தேன். ஒரு பெண் – கையில் ஒரு ஓவியக் கோப்புறை, ஈரக் கூந்தல் அவள் முகத்தின் இரு பக்கமும் ஒட்டிக்கொண்டு, கண்களில் கிணற்று நீரின் குளிர்ச்சி. அவள் கோப்புறையில் எழுதியிருந்த பெயர்: 'சத்யபாமா - கலைக்கல்லூரி'.

"உங்க நோட்புக் விழுந்துச்சு... எடுத்துத் தரட்டுமா?" – அவள் குரலில் மழைத்தூறலின் மென்மை.

"வேண்டாம்... நான் பார்த்துக்கறேன்" – என்று நானாக எடுத்தபோது, எங்கள் கைகள் தொட்டன. அந்தத் தொடுதல் உக்கடத்தில் அப்போது பட்ட மின்னலை விட வலிமையானது.

பேருந்து சுந்தரபுரத்தை நோக்கிச் சென்றது. இங்கு வயல்களில் பச்சைப் பசேல் நெற்பயிர் காற்றில் அசைந்தாடிக் கொண்டிருந்தது. மழை கொஞ்சம் இளைத்து, லேசான தூறலானது. நான் அவளிடம் பேச்சு கொடுத்தேன். அவள் ஒரு ஓவியக்காரி; இப்போது பொள்ளாச்சிக்கு அருகில் உள்ள கிராமக் காட்சிகளை வரைய வந்திருந்தாள். நான் ஒரு கவிஞன்; கோவையில் ஒரு சிறு விளம்பர நிறுவனத்தில் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன்.

"கவிஞனுக்கு மழைன்னா பிடிக்குமா?" – அவள் கேட்டாள்.

"மழை பிடிப்பதைவிட, மழையில் ஒரு தேவதை வந்து அமர்ந்தால் தான் பிடிக்கும்" – நான் என் நோட்புக்கில் எழுதி, அவளிடம் நீட்டினேன். அதில் இருந்தது:

"சுந்தரபுரத்து பச்சை வயலுக்கு நடுவே,

ஒரு மஞ்சள் புடவை மின்னுது,

அது நீதானா, இல்லை கனவா?"

அவள் அதைப் படித்து, கோப்புறைக்குள் மடித்து வைத்தாள். பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவள் கண்களின் மூலைகளில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது.

பேருந்து கிணத்துக்கடவுவில் நுழைந்தது. அப்போது மழை முற்றிலும் நின்று, மேகங்களுக்கு இடையே மாலை வெயில் ஒரு பொற்கதிரைக் கீழே அனுப்பியது. இங்கேதான் அந்தப் புகழ்பெற்ற பொன்மலை வேலாயுத சுவாமி கோயில் உள்ளது. கோபுரத்தின் பொற்கலசம் மழையில் நனைந்து, சூரிய ஒளியில் பளபளத்தது. கோயிலின் வெளிவளாகத்தில் ஒரு பழமையான பெரிய கிணறு – அதன் விளிம்பில் பச்சைப் பாசி படர்ந்திருந்தது; உள்ளே நீர் குளிர்ச்சியாகக் கண்ணாடி போல மின்னியது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த சத்யபாமா, ஜன்னலைத் திறந்து குளிர் காற்றை அனுமதித்தாள்.

"இந்தக் கிணறு இந்த ஊரின் உயிர். சின்ன வயசில் என் பாட்டி சொல்லுவாள் – இதில் விழும் பூ எப்பவும் கரையாது, அது தேவதையாக மாறும்னு" – அவள் சொன்னாள்.

"அப்படியானால், இந்தப் பயணத்தில் விழுந்த என் இதயமும் இந்தக் கிணற்றில் கரையாமல் தேவதையாக மாறுமா?" – நான் கேட்டேன்.

அவள் என்னைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் கிணற்று நீரின் ஆழமும், கோபுரக் காற்றின் தெளிவும் இருந்தது.

அவள் தனது கோப்புறையிலிருந்து ஒரு ஓவியத்தை எடுத்துக் காட்டினாள். அதில், மழையில் நனைந்த கோயில் கோபுரம், அதன் முன் நின்று கொண்டு ஒரு சிறுமி கையில் கமல மலருடன் நிற்கிறாள். அந்தச் சிறுமிக்குப் பின்னால், பேருந்து நிறுத்தத்தில் ஒரு இளைஞன் அவளைப் பார்க்கிறான். அந்த இளைஞனின் முகம் – என் முகம்!

"இதற்குப் பெயர்: 'கிணத்துக்கடவு தேவதைகள்'. நேற்று இரவு கனவில் வந்தது. நீ அதில் இருக்கிறாய்" – அவள் சொன்னாள்.

அப்போது கோயில் மணிகள் 'கலகல' வென்று ஒலித்தன. அந்த ஒலி, என் முதுகுத்தண்டில் ஒரு தெய்வீக மின்னலை ஓட்டியது.

பேருந்து கோவில்பாளையத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. இப்போது மழை மீண்டும் தூற ஆரம்பித்தது. சத்யபாமா என் பக்கத்தில் சாய்ந்து, கிணற்றின் மீது வரையப்பட்ட தன் ஓவியத்தைப் பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருந்தாள். நான் அவள் கூந்தலில் சிக்கிய மல்லிகைப் பூவை எடுத்து, என் நோட்புக்கின் மடிப்பில் வைத்தேன்.

பேருந்து பொள்ளாச்சி பேருந்து நிலையத்தை அடைந்த போது, மழை முற்றிலும் நின்று, வானில் ஒரு வானவில் தோன்றியிருந்தது. நாங்கள் இருவரும் இறங்கினோம். பேருந்தின் பின்புறம் சென்று, அதன் பெயர்ப்பலகையில் '33A' எழுதியிருப்பதைப் பார்த்தோம்.

சத்யபாமா தனது கோப்புறையின் கடைசிப் பக்கத்தில் ஒரு வரி எழுதி, என் கையில் கொடுத்தாள்:

"33A – இது வெறும் பேருந்தில்லை; இது ஒரு தேவதை ரதம்.

காந்திபுரத்தில் ஏறி, கிணத்துக்கடவில் தேவதையானோம்.

இனி, இந்தப் பேருந்தின் ஒவ்வொரு பயணமும், நம் காதலின் புதிய அத்தியாயம்."

நான் அந்தக் காகிதத்தை வாங்கி, என் நோட்புக்கில் ஒட்டிக் கொண்டேன். அந்த நோட்புக்கில் இப்போது என் கவிதைகள் மட்டுமில்லை; அதில் சத்யபாமாவின் மல்லிகைப் பூவும், கிணத்துக்கடவின் ஞாபகமும், 33A-வின் மாயமும் இருந்தன.

பேருந்து திரும்பி கோவைக்குப் புறப்பட்டது. அதன் பின்னால், பொள்ளாச்சி வானில் வானவில் இன்னும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. சத்யபாமா என் அருகில் நின்று சொன்னாள்:

"ராஜிவ்... நாளை மறுபடியும் இதே நேரத்தில், இதே 33A பேருந்தில் வருகிறேன். வருவாயா?"

நான் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னேன்:

"இது கோவை மழை. நானும் இந்த மழையும் ஒன்று. நீ வருவதற்காக, 33A எப்போதும் காத்துக்கொண்டிருக்கும்."

அன்று இரவு, நான் என் அறைக்குத் திரும்பியபோது, வாக்குமூலத்தில் இளையராஜாவின் "நினைத்து நினைத்து" பாடல் ஒலித்தது. ஆனால் அந்தப் பாடலில் இப்போது ஒரு புதிய வரி சேர்ந்திருந்தது – "33A... தேவதை ரதம்...".

— முற்றும் —

---

✨ இந்தச் சிறுகதையின் சிறப்பம்சங்கள்:

1. அணைக்கட்டு இல்லை – அதற்குப் பதிலாக 'கிணத்துக்கடவு கிணறு' மற்றும் 'பொன்மலை வேலாயுதர் கோயில்' புனித மையங்களாக விளங்குகின்றன.

2. பாதை – காந்திபுரம் → உக்கடம் → சுந்தரபுரம் → கிணத்துக்கடவு (கோயில் + கிணறு) → கோவில்பாளையம் → பொள்ளாச்சி.

3. இசை – இளையராஜா பாடல்கள் கதை முழுவதும் ஒரு உணர்வுப் பாய்ச்சலாக வந்துள்ளன.

4. காட்சிப்படுத்தல் – பேருந்து எண் 33A, ஜன்னல், மழை, கோபுரம், கிணறு, மல்லிகை, வானவில் – அனைத்தும் ரசனையாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன.